دیده و دل

دستهای نحیف یک رویاپنجه ای بر دلم زد و رد شدردّ انگشتهای بغضی خیستوی آغوش پنجره مد شد عصر یک روز زرد پاییزیپا نهادی به ساحت شعرمشاعری اتفاق خوبی بودتکیه کردی به قامت شعرم چهره ات محو و اندکی مخدوشمثل گنجینه ای که مدفون استفرم موهای لخت و بی روحتعین بیدی همیشه مجنون است توی ذهنت مرا مجسم کنگرگ پیری خزیده در غارشخیره بر پیکر شبی تاریکم...

گاهي بخواهي يا نخواهي زندگي اينست اتش به جانت ميزني اما هوا سرد است از بدو خلقت نام تو درگير اين بيت ست هر شب تن خوابت درآغوشي پر از درد ست جنگل به جنگل نام تو باران , ولي انگار هيزم شدن تقدير محتوم تن دارست دل عاقبت سر را به صحراميزند، آري عين القضاتم سرنوشتم بوسه بر دارست آتش بزن اندام اشعار پر از زن را خاکسترش را طعمه ارواح صحرا کن زنجير بر احساس پر عطرش زده آنگاه تبعيد را تقدیر دخترهای دریا کن يک پوکه در مغز پر از امواج اين نسلست يک غده توي ذهن خالي همين شهرست ما نسل سانديس و لباني سردوبي ماتيک با ما دهه شصتي، چرا آخرخدا قهرست ما چون حقي...

دل غمگین من در زیر یک آوار می رقصد نظير برگ زردي که , شده سر بار مي رقصد میان رقصهایی بی هدف , شبهای تنهایی دلی که زخمها دارد به حالي زار می رقصد توهم دارم اینکه عاشقت هستم و یا بودم شبیه نئشه های اکس من بسیار می رقصد رفیقان مست پاتیلن مفاعیلن مفاعیلن یکی مثل مترسک روی یک دیوار می رقصد شبیه بوسه آخر که طعمی از جدایی داشت برای آخرین بارش چه بی انکار می رقصد به بادم دادی و رفتی ،شبيه عشق اسکارلت کتاب مارگارت میچل ، سر بازار می رقصد دلم را عاقبت بردي به تیر يک غزل اما شبیه بچه آهو با پلنگی هار می رقصد بیا با بوسه های داغ لبهای دروغینت که عشق و عاشقی...