وقتش رسیده

وقتش رسیده است خودم را صدا کنم

در این غزل بمیرم و خود را رها کنم

 

باید تو را , دوباره غزل را بلد شوم

شاعر شوم , زنانه تو را مبتلا کنم

 

باران شوم ورق بزنم خواب کوچه را

من را دوباره با خودِ من آشنا کنم

 

انصاف تو کجاست , چرا بی تفاوتی؟

تا کِی به عطرِ پیرهنت اکتفا کنم ؟

 

پیغمبری درون وجودم عصا به دست

دستور داده بغض تو را اژدها کنم

 

ای مرد بینوا بغلم را رها مکن

بگذار شاعرانه به تو اقتدا کنم 

 

سمانه تیموریان 

6/2/1397