اندوه باران

از جیب شعرت میکشی بیرون

هر شب برایم تکه ای رویا

با حالتی غمگین و حزن آلود

حک میکنی در ذهن من خود را

من مطمئن هستم همین حالا

با فکر من خیره به مهتابی

مشغول خلق یک غزل هستی

با یاد من امشب نمیخوابی

امشب به احساس تو نزدیکم

من هم پر از اندوه , باران ,م

در هاله ای از شعر می آیی

سرمیگذاری روی دامانم

تا بوده دنیا بوده و رسمش

عاشق تراشی میکند آسان

تو مثل بتهای رنسانسی

من میکلانژ خسته ی قوچان*

پرکن گلوی استکانم را

از بوسه های داغ اشعارت

عطر تنم هر ذره اش شعر است

بو کن مرا مابین افکارت

من حس یک نقاشی خوبم

معشوقه ای در انتظار شب

پشت همین بیت پر از احساس

پر کن مرا از آسمان امشب

سمانه تیموریان (آسمان)