پرنده ای غمگین

خیره ماندی به آخرین شاخه

خو گرفتی به کنج دنیایت

شعر بی خانمان لاکردار

مانده ای روی دست تنهایت

نیمه شب شد دوباره برگشتی

با غمی در نگاه آرامت

انعکاس زنی کتک خورده

در دو چشم سیاه آرامت

روبرویم نشسته ای آرام

کاسه ات از سکوت سرشارست

هی لگد می زنی به احساسم

گام بعدی سقوط دیوار است

از گزند جهان بی روحم

می خرامم به عطر دامانت

عاجزانه، به سبک شاعرها

اکتفا می کنم به چشمانت

آخرین جرعه های دریا را

پاره های کبود فکرم را

می کشم سمت ساحل چشمت

ناله های نحیف شعرم را

زندگی را درون خود کشته

آسمان را پر از غزل کرده

در وجودم پرنده ای غمگین

تکه های تو را بغل کرده

سمانه تیموریان 31 خرداد 1398