تحمل

...

به جانت تحمّل ندارم دگر

برايم کمي آسمان خنده کن

به باران بگو زنده ام با غمش

مرا در خودت تا ابد بنده کن

رها کن مرا از غم بودنم

کمي با تأمّل به من فکر کن

بچرخان قلم را کمي مست کن

سپس با ظرافت مرا شعر کن

به اندازه ي يک جهان خسته ام

رسيدم به اعماق غارم، به خود

چه کردي که دنيا مرا پس زده

که ديگر تمايل ندارم به خود

صدايي درونم تو را داد زد

زني در وجودم تو را مي تنيد

کسي با سکوت بلورين خود

شبي پيله هاي تنم را دريد

توئي که نشستي درونم، کمي

کنارم بمان و امانم بده

حقيقي ترين شکل رويا، خدا

ببين حزن من را، تکانم بده

رها کن خودت را در آغوش من

بچسبان به هم تکّه هاي مرا

سپردم خودم را به دستان تو

بکِش سمت خود انزواي مرا

#سمانه_تيموريان

(آسمان)