میخواهمت

میخواهمت چون قطره که دریا و باران را

مانند طوفانی که امواجی گریزان را

باید تو را در قاب آغوشم بگنجانم

آن سان که شب در دامنش ماه فروزان را

تنها نشستم شعر میبافم برایت تا…

تا سر کنی با آتشش سوز زمستان را

گاهی که بیکاری خداوند پریشانم

محکم بغل کن غربت این شهر گریان را

شبها که تنهایم صدایم کن مرا لطفا

بعدش قدم با من بزن بغض خیابان را

من از بهشتت جز خودت چیزی نمیخواهم

میخواهمت چونان که حوّا سیب شیطان را

#سمانه_تیموریان

میخواهمت، چنان که شب خسته خواب را. قیصر امین پور